22/3/2008 - Kala Kaldım Ardında

Kala Kaldım Ardında Sesler sustu… Çıt yok artık… İçimde fırtınalar koparken her yanı sessizliğin kapladı… Gidiyordun işte… Bir hasret daha katıyordun yorgun ömrüme… Günleri, geceleri, ayları yokluğunla ödüllendiriyordun… Nasıl katlanılırdı sensizliğe daha öğrenmemiştim oysa… Gidiyordun işte… Kenti ve yüreğimi yaslara boğarak gidiyordun… Sokaklar soğuk bakıyordu… Suretim yabancılaşıyordu herkese… Gözlerime dolan gözlerinle gidiyordun işte… “Ağlama! ” diyordun ”ağlama! ” Peki, nasıl söner içimdeki bu yangın? Nasıl dindiririm acılarımı? Uzaklığın yakınlaşıyordu bir nebze ama daha büyük ayrılık giriyordu aramıza… Düşlerime dolan hayalin yeter mi gönlümü avutmaya? Yeter mi senden kalan bir yığın susuş kulaklarımı doldurmaya? Yetmez ey yetmez! Ruhumda cemreler bitti bir anda… Düşmüyorlar artık, cananıma… Sığ suların serinliğinde susuzluğa kanan dudaklarım kan tükürüyor bak! Çığlık çığlık ahım kaplıyor her yeri… Gözlerim dökülüyor yerlere gözyaşı niyetine… Göremiyorum sensizlikten başka hiç bir şey… Gidiyorsun işte… Bir bir veda sözcükleri dolanıyor dilinde… Kaçırmaya çalıştığın gözlerinden akan yaşlar gölleşiyor içimde… Zaman hızını kesmiyor ve sen gidiyorsun işte…
(12.04.2007)
Zehra Öner
|
|
Yorum yaz!
|
|
Hakkımda
zehra öner/in yüreğinden yansımalar
Kategoriler
zehra oner denemelerizehra oner siiirleri
Arkadaşlarım
esrariask cemrenur991 aksehiralp cangibimsustum
|